« و هنگامى كه خوبى به او رسد از ديگران دريغ مىدارد » ( * ( وَإِذا مَسَّه الْخَيْرُ مَنُوعاً ) * ) . جمعى از مفسران و ارباب لغت « هلوع » را به معنى حريص و جمعى به معنى « كم طاقت » تفسير كرده‌اند ، بنا بر تفسير اول در اينجا به سه نكته منفى اخلاقى در وجود اين گونه انسانها اشاره شده ، « حرص » و « جزع » و « بخل » و بنا بر تفسير دوم به دو نكته « جزع » و « بخل » زيرا آيه دوم و سوم تفسيرى است براى معنى ( هلوع ) . اين احتمال نيز وجود دارد كه هر دو معنى در اين واژه جمع باشد ، چرا كه اين دو وصف لازم و ملزوم يكديگرند ، آدمهاى حريص غالبا بخيلند ، و در برابر حوادث سوء كم تحمل ، و عكس آن نيز صادق است . در اينجا سؤال يا سؤالهايى مطرح مىشود كه اگر خداوند انسان را براى سعادت و كمال آفريده چگونه در طبيعت او شر و بدى قرار داده است ؟ وانگهى آيا ممكن است خداوند چيزى را با صفتى بيافريند ، و سپس آفرينش خود را مذمت كند ؟ و از همه اينها گذشته قرآن در آيه 4 سوره « تين » صريحا مىگويد : لَقَدْ خَلَقْنَا الإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ : « ما انسان را به بهترين صورت و ساختمان آفريديم » . مسلما منظور اين نيست كه ظاهر انسان خوب و باطنش زشت و بد است ، بلكه كل خلقت انسان به صورت « احسن تقويم » است ، و همچنين آيات ديگرى كه مقام والاى انسان را مىستايند ، اين آيات با آيه مورد بحث چگونه سازگار است ؟